late by the night, before the dreams,
struck by an awe beyond the known
rolling in silk and feeling her bed,
lady whimsical was wrapped in love!
she knew not where to plough,
for void a past to take resort.
she knew no hands to clutch,
not a seafarer across the shore.
loud she cried in the moment insane,
"oh! you man on the cross!
give back the tears i've shed at your thought,
give back the faith that i've knelt at the altar,
for you have decieved the woman i am.
cant you see my breasts weeping?
cant you see the cold thats waiting?
before the world wakes in wrath,
before the church opens to sell,
let me whisper this unto you!
no more am i the puritan nun counting the beeds,
no more am i your servant preaching the verses,
oh! you man of ploy! come down!
come down to my woven mansion!
come down to my bed of silk!
now in trembling fear i say,
lie beside me in these hours of dark,
let my robes soak your blood and my blood,
take me to the worlds beyond all pain,
and in those moments of death,
oh lord,
bestow in me the secrets of life!
so by wake i shall surpass this men of lust.
then i shall heal your wounds in my fragrance,
my virgin tears shall wipe thy feet,
no more the woe! in my kisses you smile,
and the crown of thorn shall move away.
finally before the rays unveil our bed of love,
before i see you beyond my curtains,
oh my sheperd! give me your lines of wonder,
those poems- for me to sing all my life!"
neither was there thunder nor lightning,
but a man was walking, along the corridors.
Thursday, October 7, 2010
Tuesday, June 29, 2010
തണലുകള്ക്കപ്പുറം
"പതിനെട്ടു വര്ഷത്തെ സാഹിത്യ സേവനം, മുപ്പതോളം കൃതികള്, വയലാര് അവാര്ഡും, മുട്ടത്തു വര്ക്കി അവാര്ഡും ഉള്പടെ നാല് സംസ്ഥാന ബഹുമതികള്... ഇതാ ഈ അവസരത്തില് പരിണാമ യാത്രകള് എന്ന കൃതിയുടെ മുന്പില്, ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായ.. അല്ല.. ഹരിയും കല്യാണിയും വെറും കഥാപാത്രങ്ങളായിരുന്നില.. അവര് നമ്മോടു സംവദിക്കുകയായുരുന്നില്ലേ?... അവരുടെ മുനിപില്, ശ്രീ പരമാനന്ദ ഗുപ്തന് മുന്പില്...." ചെയര്മാന്റെ പ്രസംഗം നീണ്ടു, ഭാവഭേതങ്ങള് ഒന്നുമേ ഇല്ലാതെ, തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെ ഗുപ്തന് സര്വവ്വും കേട്ടിരുന്നു. പത്ര സമ്മേളനത്തില് കാച്ചി കുറുക്കിയ ഉത്തരങ്ങള് നല്കി. പുകഴ്തലുകളുടെയും ആശംസകളുടെയും മുന്പില് അയാള് അധ്യത്മികതയുടെ തണലോടെ ഒരു സാക്ഷിയായി. ഒരു ലഘു പ്രസംഗം നടത്തിയതിനു ശേഷം, സ്പടിക നിര്മിതമായ ട്രോഫിയും, ഇരുപത്തി അയ്യായിരം രൂപയും വാങ്ങി, എട്ടു വയസുകാരി ഗൗരിയുമായി ഗുപ്തന് വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു.
രാത്രി ഒരു മണിയായപ്പോള് ആ സ്പടികത്തിന്റെ വസ്തു ഗൗരിയുടെ കയ്യില് നിന്ന് വഴുതി. ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഗുപ്തന് ഉണര്ന്നത്. ചിന്നി ചിതറിയ ചില്ലുകള്ക്ക് ഇടയില് നിന്ന് അയാള് പട്ടിയെ പോലെ അവളുടെമേല് കുരച്ചു. അവള് കൌതുകത്തോടെ ആ മൃഗത്തെ നോക്കി കണ്ടു.
കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള് ശബ്ദങ്ങള് അടങ്ങി. അവള് പുഞ്ചിരിച്ചു. പുതപ്പിനടിയില് നിന്ന് അവള് ആ പുസ്തകം അയാള്ക്ക് നല്കി. പരിണാമത്തിന്റെ യാത്രകള്!
എന്നിട്ട് അവള് പറഞ്ഞു "ഇപ്പോഴാണ് ഈ പുസ്തകം ഞാന് വായിച്ചു പൂര്ത്തിയായത്."
അയാള് എന്തോ പറയുവാന് ഭാവിച്ചു, പക്ഷെ അനുവധനീയമാലത്ത വണ്ണം അയാളുടെ വാക്കുകള് മുറിഞ്ഞു. അച്ഛനോടായി അവള് പറഞ്ഞു "അച്ഛന്റെ എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും ഞാന് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... എല്ലാം ഒന്നിനൊന്നു മോശം... അച്ഛന് അവകാശപ്പെടുന്ന പരിണാമം ഒന്നിലും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല...നിരന്തരമായ കാമത്തിന്റെ ഊര്ജം, അതോടു കേട്ട്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ ഇരുട്ട്, മരണത്തോടുള്ള ഭയം, പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രഭാവം, തേച്ചു മിനുക്കിയ അനുഭവങ്ങള്... ഭാവന രൂപിതങ്ങളായ അസത്യങ്ങളായ ഈ അളവുകളുടെ വ്യതിയാനങ്ങളല്ലേ അച്ഛന്റെ സാഹിത്യം..."
തണലുകള് ഒന്നും തഴുകാതെ അയാള് വിയര്ത്തു വിവശനായി.
"അച്ഛന് കാഴ്ചപാടുകള് ഉണ്ട്, കാഴ്ചയില്ല!"
അയാള് ആ അന്ധതയുടെ വ്യാപ്തിയില് അമ്പരന്നു.
"എന്റെ വാക്കുകള് അച്ഛനെ അദ്ഭുതപ്പെടുതുന്നുവോ?... ഇത് നിങ്ങളുടെ ഭാഷയാണ്, നിങ്ങളുടെ വാക്കുകള്... എന്റെ ഭാഷ അച്ഛന് മനസ്സിലാവില്ല..!"
നിശബ്ദതയില് അയാളുടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞു തെളിഞ്ഞു...
വാക്കുകളുടെ കറകള് ഇല്ലാത്ത, വിചാരങ്ങളില്ലാത്ത ആ ചൂണ്ടു പലകയില് അയാള് കുറെയധികം നേരം നോക്കി നിന്നു, പിന്നീട് പലകയില് നിന്നു നോട്ടം മാറ്റി അത് കാണിച്ച വഴികള് നോക്കി അറിഞ്ഞു. നേരം ഒരുപാടു കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവളെ ഉറക്കം ക്ഷണിച്ചു.
"അച്ഛന് ശാന്തമായി പോയി കിടന്നോളു.."
"ഇനി എഴുതാതിരിക്കുക!" ഗൗരി അച്ഛനെ അനുഗ്രഹിച്ചു.
രാത്രി ഒരു മണിയായപ്പോള് ആ സ്പടികത്തിന്റെ വസ്തു ഗൗരിയുടെ കയ്യില് നിന്ന് വഴുതി. ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഗുപ്തന് ഉണര്ന്നത്. ചിന്നി ചിതറിയ ചില്ലുകള്ക്ക് ഇടയില് നിന്ന് അയാള് പട്ടിയെ പോലെ അവളുടെമേല് കുരച്ചു. അവള് കൌതുകത്തോടെ ആ മൃഗത്തെ നോക്കി കണ്ടു.
കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള് ശബ്ദങ്ങള് അടങ്ങി. അവള് പുഞ്ചിരിച്ചു. പുതപ്പിനടിയില് നിന്ന് അവള് ആ പുസ്തകം അയാള്ക്ക് നല്കി. പരിണാമത്തിന്റെ യാത്രകള്!
എന്നിട്ട് അവള് പറഞ്ഞു "ഇപ്പോഴാണ് ഈ പുസ്തകം ഞാന് വായിച്ചു പൂര്ത്തിയായത്."
അയാള് എന്തോ പറയുവാന് ഭാവിച്ചു, പക്ഷെ അനുവധനീയമാലത്ത വണ്ണം അയാളുടെ വാക്കുകള് മുറിഞ്ഞു. അച്ഛനോടായി അവള് പറഞ്ഞു "അച്ഛന്റെ എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും ഞാന് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... എല്ലാം ഒന്നിനൊന്നു മോശം... അച്ഛന് അവകാശപ്പെടുന്ന പരിണാമം ഒന്നിലും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല...നിരന്തരമായ കാമത്തിന്റെ ഊര്ജം, അതോടു കേട്ട്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ ഇരുട്ട്, മരണത്തോടുള്ള ഭയം, പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രഭാവം, തേച്ചു മിനുക്കിയ അനുഭവങ്ങള്... ഭാവന രൂപിതങ്ങളായ അസത്യങ്ങളായ ഈ അളവുകളുടെ വ്യതിയാനങ്ങളല്ലേ അച്ഛന്റെ സാഹിത്യം..."
തണലുകള് ഒന്നും തഴുകാതെ അയാള് വിയര്ത്തു വിവശനായി.
"അച്ഛന് കാഴ്ചപാടുകള് ഉണ്ട്, കാഴ്ചയില്ല!"
അയാള് ആ അന്ധതയുടെ വ്യാപ്തിയില് അമ്പരന്നു.
"എന്റെ വാക്കുകള് അച്ഛനെ അദ്ഭുതപ്പെടുതുന്നുവോ?... ഇത് നിങ്ങളുടെ ഭാഷയാണ്, നിങ്ങളുടെ വാക്കുകള്... എന്റെ ഭാഷ അച്ഛന് മനസ്സിലാവില്ല..!"
നിശബ്ദതയില് അയാളുടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞു തെളിഞ്ഞു...
വാക്കുകളുടെ കറകള് ഇല്ലാത്ത, വിചാരങ്ങളില്ലാത്ത ആ ചൂണ്ടു പലകയില് അയാള് കുറെയധികം നേരം നോക്കി നിന്നു, പിന്നീട് പലകയില് നിന്നു നോട്ടം മാറ്റി അത് കാണിച്ച വഴികള് നോക്കി അറിഞ്ഞു. നേരം ഒരുപാടു കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവളെ ഉറക്കം ക്ഷണിച്ചു.
"അച്ഛന് ശാന്തമായി പോയി കിടന്നോളു.."
"ഇനി എഴുതാതിരിക്കുക!" ഗൗരി അച്ഛനെ അനുഗ്രഹിച്ചു.
Thursday, June 17, 2010
the way back!
let's see not
let's hear not
let's say not
what ought to be done
what not to be done
let's refrain from that
secrets are home
let's go back to home.
we'll split from the groups
and go to our grooves'
one by one
and unto the one!
let's love not
let's hate not
let's serve not
in the world of the world
for peace not we seek
for men are we not
I am at home
let's go back to home
we'll reign all the five
and no more we cry!
we'll split from the groups
and go to our grooves
one by one
and unto the one!
let's hear not
let's say not
what ought to be done
what not to be done
let's refrain from that
secrets are home
let's go back to home.
we'll split from the groups
and go to our grooves'
one by one
and unto the one!
let's love not
let's hate not
let's serve not
in the world of the world
for peace not we seek
for men are we not
I am at home
let's go back to home
we'll reign all the five
and no more we cry!
we'll split from the groups
and go to our grooves
one by one
and unto the one!
Sunday, June 13, 2010
ആ കൂടിക്കാഴ്ച!
നാലു മാസമായി പൂട്ടി കിടന്ന ഒരു പഴയ കഫേയിലായിരുന്നു ആ കൂടി കാഴ്ച.ബുദ്ധന് നിശ്ചയിച്ച സമയത്തിനും അര മണികൂര് മുന്പേ വന്ന് പൊടിയും ച്ചുക്കിലിയും ഒക്കെ വൃത്തിയാക്കി, മേശ തുടച്ചു, ഒരു വിളക്കും കത്തിച്ചു. കൃത്യം മൂന്ന് മണി ആയപ്പോള് കൃഷ്ണന് വന്നു. ബുദ്ധന് സാഷ്ടാങ്കം പ്രണമിച്ചു, കൃഷ്ണന് ബുദ്ധന്റെ കണ്ണീര് തുടച്ചു. മേശയ്ക്ക് ഇരുവഷത്തായി അവര് ഇരുന്നു, അനോന്യം അല്പ നേരം കണ്ടു, പിന്നെ ബുദ്ധന് കണ്ണ് പോളകള് അടച്ചു. കൃഷ്ണന് പറഞ്ഞു "ഗുരോ, ഭൂമിയുടെ സങ്കല്പത്തില്, സമയാധിഷ്ട്ടിതമായി, അല്പം ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാം. അല്ലെ?". ബുദ്ധന് ചിരിച്ചു,"ആവാം"..കണ്ണ്പോളകള് തുറന്നു.
"അദ്ദേഹം ഇവിടെ ഉണ്ടോ? വരില്ലേ? " കൃഷ്ണന് ചോദിച്ചു.
"ഞാന് ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട് ഭഗവന്, നിങ്ങള്ക്കായി ഒരല്പം വീഞ്ഞുണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു!" അടുക്കളയില് നിന്ന് ക്രിസ്തു പുറത്തേക്ക് വന്നു, "ഇവിടെ പെട്ടികളില് കുറെ മുന്തിരികള്!"
"അങ്ങ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവൊ?" ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ബുദ്ധന് സാഷ്ടാങ്കം പ്രണമിച്ചു, കൃഷ്ണനും ക്രിസ്തുവും ആലിംഗനം ചെയ്തു, എന്നിട്ട് ക്രിസ്തു ഇരുവരുടെയും പാദങ്ങള് കഴുകി. മൂവരും വീഞ്ഞ് കുടിച്ചു, "ഹാ! ഗംഭീരം! എനിക്ക് ഒന്നു കൂടി വേണം" കൃഷ്ണന് അവിശ്യപ്പെട്ടു. അത് ഉടനടി നല്കി. ആനന്ദ ലഹരിയില് അദ്ദേഹം പുലാങ്കുഴല് ഊതുകയായി. ബുദ്ധനും ക്രിസ്തുവും പാടി, കൃഷ്ണന് നൃത്തം ചെയ്തു. ഉദയ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങള് ഒരു പൊട്ടിയ ജനാലയുടെ ഇടയിലൂടെ ആ വിളക്കിനു മേല് വിഴും വരെയും സത്സംഗം തുടര്ന്നു.
ബുദ്ധന് പറഞ്ഞു "അങ്ങയുടെ വീഞ്ഞിനു ഇതെന്തൊരു ലഹരി, കൃഷ്ണനെ നൃത്തം ചെയിപ്പിച്ചുവല്ലോ, എത്ര നാളുകള്ക്ക് ശേഷമാണു ഈ മഹാ പുണ്യം", മൂവരും ചിരിച്ചു. അവര് മൂന്ന് കസേരകളിലായി മേശയ്ക് ചുറ്റുമിരുന്നു. ഭൂമിയില് മഴപെയ്തു തുടങ്ങി.
"നമ്മുടെ ഈ കൂടികാഴ്ചയില് ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യര് മഹത് വചനങ്ങള് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു, ഈ കെട്ടിടത്തിനു പുറത്തുള്ള ലോകം നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്നു. അല്ലെ ഭഗവന്?" കൃഷ്ണന് ബുദ്ധനോട് ചോദിച്ചു.
"ശെരിയാണ് ഗുരോ, പക്ഷെ പുതുതായി എന്ത് പറയാനാണ്, ഭൂമിയില് പാകപെടുന്ന ഓരോ അര്ജുനന്റെയും ഉണര്വിനായിയുളതെല്ലാം പറയപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഇനി ക്രിസ്തു പറഞ്ഞത് പോലെ ചെവിയുള്ളവര് കേള്ക്കട്ടെ!"
അപ്പോള് ക്രിസ്തു പറഞ്ഞു "മനുഷ്യരുടെ ഇടയില് കുഞ്ഞുങ്ങള് ഉണ്ടല്ലോ, സത്യം അവരോടു കൂടെ ചെര്ന്നിരിക്കുന്നുവല്ലോ, കണ്ണുള്ളവര് കാണട്ടെ. മറ്റെന്തു പറയാനാണ്"
"ശെരിയാണ്" കൃഷ്ണന് പറഞ്ഞു "അവര് കേള്കട്ടെ, അവര് കാണട്ടെ." ഭൂമിയില് മഴ നിന്നു, ഇളം വെയില് തൂകി.
വീണ്ടും കൃഷ്ണന് പാടുവാന് തുടങ്ങി, ക്രിസ്തുവും ബുദ്ധനും ഭക്തിയില് മുഴുകി. അവര് വീണ്ടും വീഞ്ഞ് കുടിച്ചു. ഒടുവില് ബുദ്ധന്റെ പാദങ്ങളില് കൃഷ്ണന് ഒടകുഴല് സമര്പിച്ചു. ക്രിസ്തു അവരുടെ പാദങ്ങള് കഴുകി തുടച്ചു. സൂര്യാസ്തമയത്തോടെ ഭൂമിയെ അനുഗ്രഹിച്ചതിനു ശേഷം ആ കൂടിക്കാഴ്ച അവസാനിച്ചു. പൊട്ടിയ ജനാലയുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരു ഇളം കാറ്റടിച്ചു. ആ വിളക്ക് അണഞ്ഞു.
"അദ്ദേഹം ഇവിടെ ഉണ്ടോ? വരില്ലേ? " കൃഷ്ണന് ചോദിച്ചു.
"ഞാന് ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട് ഭഗവന്, നിങ്ങള്ക്കായി ഒരല്പം വീഞ്ഞുണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു!" അടുക്കളയില് നിന്ന് ക്രിസ്തു പുറത്തേക്ക് വന്നു, "ഇവിടെ പെട്ടികളില് കുറെ മുന്തിരികള്!"
"അങ്ങ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവൊ?" ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ബുദ്ധന് സാഷ്ടാങ്കം പ്രണമിച്ചു, കൃഷ്ണനും ക്രിസ്തുവും ആലിംഗനം ചെയ്തു, എന്നിട്ട് ക്രിസ്തു ഇരുവരുടെയും പാദങ്ങള് കഴുകി. മൂവരും വീഞ്ഞ് കുടിച്ചു, "ഹാ! ഗംഭീരം! എനിക്ക് ഒന്നു കൂടി വേണം" കൃഷ്ണന് അവിശ്യപ്പെട്ടു. അത് ഉടനടി നല്കി. ആനന്ദ ലഹരിയില് അദ്ദേഹം പുലാങ്കുഴല് ഊതുകയായി. ബുദ്ധനും ക്രിസ്തുവും പാടി, കൃഷ്ണന് നൃത്തം ചെയ്തു. ഉദയ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങള് ഒരു പൊട്ടിയ ജനാലയുടെ ഇടയിലൂടെ ആ വിളക്കിനു മേല് വിഴും വരെയും സത്സംഗം തുടര്ന്നു.
ബുദ്ധന് പറഞ്ഞു "അങ്ങയുടെ വീഞ്ഞിനു ഇതെന്തൊരു ലഹരി, കൃഷ്ണനെ നൃത്തം ചെയിപ്പിച്ചുവല്ലോ, എത്ര നാളുകള്ക്ക് ശേഷമാണു ഈ മഹാ പുണ്യം", മൂവരും ചിരിച്ചു. അവര് മൂന്ന് കസേരകളിലായി മേശയ്ക് ചുറ്റുമിരുന്നു. ഭൂമിയില് മഴപെയ്തു തുടങ്ങി.
"നമ്മുടെ ഈ കൂടികാഴ്ചയില് ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യര് മഹത് വചനങ്ങള് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു, ഈ കെട്ടിടത്തിനു പുറത്തുള്ള ലോകം നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്നു. അല്ലെ ഭഗവന്?" കൃഷ്ണന് ബുദ്ധനോട് ചോദിച്ചു.
"ശെരിയാണ് ഗുരോ, പക്ഷെ പുതുതായി എന്ത് പറയാനാണ്, ഭൂമിയില് പാകപെടുന്ന ഓരോ അര്ജുനന്റെയും ഉണര്വിനായിയുളതെല്ലാം പറയപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഇനി ക്രിസ്തു പറഞ്ഞത് പോലെ ചെവിയുള്ളവര് കേള്ക്കട്ടെ!"
അപ്പോള് ക്രിസ്തു പറഞ്ഞു "മനുഷ്യരുടെ ഇടയില് കുഞ്ഞുങ്ങള് ഉണ്ടല്ലോ, സത്യം അവരോടു കൂടെ ചെര്ന്നിരിക്കുന്നുവല്ലോ, കണ്ണുള്ളവര് കാണട്ടെ. മറ്റെന്തു പറയാനാണ്"
"ശെരിയാണ്" കൃഷ്ണന് പറഞ്ഞു "അവര് കേള്കട്ടെ, അവര് കാണട്ടെ." ഭൂമിയില് മഴ നിന്നു, ഇളം വെയില് തൂകി.
വീണ്ടും കൃഷ്ണന് പാടുവാന് തുടങ്ങി, ക്രിസ്തുവും ബുദ്ധനും ഭക്തിയില് മുഴുകി. അവര് വീണ്ടും വീഞ്ഞ് കുടിച്ചു. ഒടുവില് ബുദ്ധന്റെ പാദങ്ങളില് കൃഷ്ണന് ഒടകുഴല് സമര്പിച്ചു. ക്രിസ്തു അവരുടെ പാദങ്ങള് കഴുകി തുടച്ചു. സൂര്യാസ്തമയത്തോടെ ഭൂമിയെ അനുഗ്രഹിച്ചതിനു ശേഷം ആ കൂടിക്കാഴ്ച അവസാനിച്ചു. പൊട്ടിയ ജനാലയുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരു ഇളം കാറ്റടിച്ചു. ആ വിളക്ക് അണഞ്ഞു.
Friday, June 11, 2010
അത്ഭുത ചക്രം!
വീണ്ടും ഹരിക്ക് വെള്ളം ദാഹിച്ചു. തന്റെ പാതയുടെ അറ്റത്ത് തിളങ്ങുന്ന ജല തടാകത്തിലേക്ക് ആയാല് ഓടി. തിരികെ വന്ന മറ്റ് യാത്രികര് വിലക്കി, അനുഭവം വിലക്കി, പ്രജ്ഞ വിലക്കി , അവരോടെല്ലാം ഹരി തര്ക്കിച്ചു മുന്നേറി. കൈകള് കൊണ്ട് ഇരു കണ്ണുകളും മൂടി അയാള് പ്രാര്ത്ഥിച്ചു "അത് വെള്ളം ആയിരിക്കണമേ". പതിവുപോലെ ഹരിയുടെ പ്രാര്ത്ഥന വിഫലമായി. കുറച്ചു നേരം ഈശ്വരനെ പഴിച്ചു, അല്പം പശ്ചാത്തപിച്ചു, പിന്നെ തിരികെ നടന്നു. ഏറെ പരിചയമുള്ള ആ വഴിയെ തിരികെ നടക്കവെ ആ അത്ഭുത പ്രതിഭാസത്തെ ഹരി നോക്കി കാണുകയായിരുന്നു- ദാഹം മാറിയിരിക്കുന്നു!
നിമിഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞു പോയി. മറവിയുടെ പാട്ടുകളുടെ അകമ്പടിയോടെ ദാഹമിതാ വീണ്ടും വരികയായി...
നിമിഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞു പോയി. മറവിയുടെ പാട്ടുകളുടെ അകമ്പടിയോടെ ദാഹമിതാ വീണ്ടും വരികയായി...
Wednesday, June 9, 2010
ഒരു കഥ!
നട്ടുച്ച സമയം. കഥാകൃത്ത് കഥാബീജവുമായി വീട്ടിലേക്ക് ഓടുകയാണ്.
അമ്പല മുറ്റത്തെ ആല്മരം ഇടിമിന്നലേറ്റ് കത്തി കരിയുന്നത് കണ്ട്, സര്വ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളും നേടിയ കഥാനായകന് ബോധോദയം ഉണ്ടാകുന്നു. ഈ ഇതിവൃത്തം ഓര്ത്ത് പൊള്ളുന്ന വെയിലിലും കഥാകൃത്ത് പുളകിതനായി. എഴുതുവാനായി അയാള് ഓടുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് ആകാശത്തൊരു ഇടിമിന്നലുണ്ടായി, അതേറ്റ് കഥാകൃത്ത് മരിച്ചു.
അപ്പോള് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് നിന്ന് ഒരു അശരീരി കേട്ടു-
"അല്ല പിന്നെ!"
അമ്പല മുറ്റത്തെ ആല്മരം ഇടിമിന്നലേറ്റ് കത്തി കരിയുന്നത് കണ്ട്, സര്വ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളും നേടിയ കഥാനായകന് ബോധോദയം ഉണ്ടാകുന്നു. ഈ ഇതിവൃത്തം ഓര്ത്ത് പൊള്ളുന്ന വെയിലിലും കഥാകൃത്ത് പുളകിതനായി. എഴുതുവാനായി അയാള് ഓടുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് ആകാശത്തൊരു ഇടിമിന്നലുണ്ടായി, അതേറ്റ് കഥാകൃത്ത് മരിച്ചു.
അപ്പോള് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് നിന്ന് ഒരു അശരീരി കേട്ടു-
"അല്ല പിന്നെ!"
Monday, June 7, 2010
തതാസ്തു!
ഞാന് ആലോചിച്ചു.
ആലോചിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ആലോചിച്ചാലോചിച്ച് തല പുണ്ണാക്കി.
ആദിമധ്യാന്ത പൊരുത്തമിലാത്ത ആലോചനകള്.
ഒടുവില് ആലോചനകള് കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പോലെ ഇരുന്നു.
ഹാ...ഹാ...ഹാ...ഹ...!എനിക്ക് സന്തോഷമായി!
കുന്തം വിഴുങ്ങിയ ആലോചനകള്!
എല്ലാ ആലോചനകള്ക്കും അങ്ങനെ തന്നെ ഭവിക്കട്ടെ.
ലോകത്തുള്ള സര്വ്വമാന ആലോചനകളും കുന്തം വിഴുങ്ങട്ടെ!
തതാസ്തു!
ആലോചിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ആലോചിച്ചാലോചിച്ച് തല പുണ്ണാക്കി.
ആദിമധ്യാന്ത പൊരുത്തമിലാത്ത ആലോചനകള്.
ഒടുവില് ആലോചനകള് കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പോലെ ഇരുന്നു.
ഹാ...ഹാ...ഹാ...ഹ...!എനിക്ക് സന്തോഷമായി!
കുന്തം വിഴുങ്ങിയ ആലോചനകള്!
എല്ലാ ആലോചനകള്ക്കും അങ്ങനെ തന്നെ ഭവിക്കട്ടെ.
ലോകത്തുള്ള സര്വ്വമാന ആലോചനകളും കുന്തം വിഴുങ്ങട്ടെ!
തതാസ്തു!
Wednesday, June 2, 2010
Saturday, May 29, 2010
കുഞ്ഞുങ്ങള്...
മണ്ണില് മറഞ്ഞൊരാ
മഴയില് കുഴഞ്ഞൊരാ
മണ്ണപ്പം കണ്ടെടുത്ത്
കൈയോളം ചുട്ടെടുത്ത്
ചിരിയാലെ വീതിയ്ക്കും
കളിയാലെ തീറ്റിയ്ക്കും
മണ്ണിന്റെ മക്കളിവര്
പൂക്കുന്ന ബാല്യമിവര്
വളരാതെ ഉയരാതെ
മാനവരാകാതെ
ഇവരെന്നുമിവരായി
പൂവ്വായിരുന്നെങ്കില് !
മഴയില് കുഴഞ്ഞൊരാ
മണ്ണപ്പം കണ്ടെടുത്ത്
കൈയോളം ചുട്ടെടുത്ത്
ചിരിയാലെ വീതിയ്ക്കും
കളിയാലെ തീറ്റിയ്ക്കും
മണ്ണിന്റെ മക്കളിവര്
പൂക്കുന്ന ബാല്യമിവര്
വളരാതെ ഉയരാതെ
മാനവരാകാതെ
ഇവരെന്നുമിവരായി
പൂവ്വായിരുന്നെങ്കില് !
Friday, May 28, 2010
മാഷ്ക്ക് ഒരു കത്ത്...
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മാഷെ.... ഞാന് തേജസ്സ് (ജോര്ജ് തോമസ് - ഈ പേര് മാഷിന് സുപരിചിതം.. ഒരായിരം കള്ളത്തരങ്ങളുടെ കൂടെ ഞാന് പേരും മാറ്റി മാഷെ..!).... ഹഹഹഹ ... എന്റെ ചിത്രം ഇപ്പോള് തെളിഞ്ഞു വന്നില്ലേ?? മാഷ് ഞെട്ടിയില്ലേ?? ...ഹഹഹഹ .. എനിക്ക് സന്തോഷവും ചിരിയുമൊക്കെ വരുന്നു... പന്ത്രണ്ടു വര്ഷങ്ങള്... ഏതു 'ഗുധാമില്' ആയിരുന്നു എന്റെ മാഷ്?? മാഷ് ഏതോ അറബി രാജ്യത്തില് പോയെന്നും, അവിടെ ഒരു ഇന്ത്യന് സ്കൂളില് മലയാള അധ്യാപകനായെന്നും വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പ് കേട്ടിരുന്നു... പിന്നീട് പലപ്പോഴും അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും ആരും ഒന്നുംതന്നെ പറഞ്ഞില്ല...ആര്ക്കും അറിയില്ലായിരുന്നിരിക്കണം.. ഞാന് 'തൃശൂര് സ്കൂള് ഓഫ് ഡ്രാമ'യില് നിന്ന് എം. എ കഴിഞ്ഞു.. തീര്ത്തു!! എന്റെ മാഷെ ഒന്നും പറയണ്ട, ഇവിടെ ഞാന് എഴുതിയ മലയാള നാടകം കഴിഞ്ഞ ആയ്ഴ്ച്ച ഒരു വലിയ സ്റ്റേജില് അവതരിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി... എന്റെ ആദ്യ വലിയ സംരംഭം!!! സ്മിത ടീച്ചറിനോട് എന്റെ അന്വേഷണം പറയാന് മറക്കരുത്...ടീച്ചര് ആണ് എന്നെ തല്ലിയും, പിച്ചിയും മാന്തിയുമൊക്കെ മലയാളം പഠിപിച്ചത്...! നിങ്ങള് തമ്മില് എന്തോ ഒരു കള്ളത്തരമുണ്ടെന്നു എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്!! ചോദിക്കാന് ധൈര്യം വന്നില്ല എന്ന് മാത്രം... നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളൊക്കെ വലുതായി കാണും, അല്ലെ മാഷെ?.. കല്യാണം കഴിച്ച് ജനിക്കുന്നത് ആണ്കുട്ടി ആണെങ്കില് 'നിരഞ്ജന്' എന്ന് പേരിടും എന്ന് പറഞ്ഞത് ഓര്മ്മയുണ്ടോ?? അതുതന്നെയാണോ പേര്?...ഇടിപിടിയെന്നു നിങ്ങള് രണ്ടും പോയെപ്പിന്നെ സ്കൂള് ആകെ ചത്ത പോലെയായി... പിന്നീട് 'ചാകൊച്ചന്' എന്നൊരു കൊഷവനാണ് ഞങ്ങളെ മലയാളം പഠിപ്പിച്ചത്..!!
നമ്മുടെ നാടകങ്ങളുടെയും ക്യാമ്പുകലുടെയും പാട്ടുകളുടെയും യുവജനോത്സവങ്ങളുടെയും മറ്റ് ഒരായിരം ബഹളങ്ങളുടെയും ഓര്മ്മകള് ഇരച്ചു കയറി വന്നിട്ട് എനിക്ക് ഇരിക്ക പൊറുതി കിട്ടുന്നില്ല... ഹഹ്ഹഹ് ...ഒടുക്കത്തെ സന്തോഷം....!! പത്താം ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുമ്പൊ, യുവജനോത്സവം കഴിഞ്ഞ് 'ബിയര്' അടിച്ചതിനു മാഷ് എന്നെ പൊക്കിയത് ഓര്മ്മയുണ്ടോ... അന്ന് എന്റെ ചെകിട്ടത് അടിച്ച അടി...എന്റമ്മോ... ഇപ്പൊഴും 'ബിയര്' അടിക്കുമ്പൊ ഓര്ക്കും..! ങാ... ഒരു വലിയ വിശേഷം ഉണ്ടായി മാഷെ... നമ്മുടെ ഗായത്രി വിവാഹം കഴിച്ചു... എന്നെയല്ല.. മാഷ്ടെ പ്രവചനം തെറ്റി... വേറൊരു 'മണകൊണാന്ജനെ'...!! എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എന്റെ താടി വളര്ന്നില്ല മാഷെ...!! അവള് സുഖമായിട്ടിരിക്കുന്നു.. ഇടയ്ക്ക് വിളിക്കാറുണ്ട്...
ഇനിയുമുണ്ട് ഒരുപാട് വിശേഷങ്ങള് പറയാന്.. നേരില് കാണുമ്പോള് പറയാം.. എന്റെ ഫോണ് നമ്പര് ഇതിലുണ്ട്..മാഷ് വിളിക്കണം...
ഫേസ് ബുക്കില് മാഷിനെ കാണാന് പറ്റുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിലോ ജാഗ്രത്തിലോ വിചാരിച്ചതല്ല...!!! മാഷ് നാട്ടില് വരുമ്പോള് 'എന്തായാലും/ എന്തായില്ലെങ്കിലും' നമ്മുക്ക് കാണണം!!!.... മാഷിന് അവിടെ സുഖവും സന്തോഷവും ആണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.. അതിലേറെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു...! ശേഷം നാട്ടില്!....
ഒരുപാടൊരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ മാഷ്ടെ സ്വന്തം,
ഭടന്, എലി, രാജാവ്, ഹോട്ടല് വേലക്കാരന്, രാവണന്, ഒതെല്ലോ...!!
(എത്ര എത്ര വേഷങ്ങള് അല്ലെ മാഷെ....!)
നമ്മുടെ നാടകങ്ങളുടെയും ക്യാമ്പുകലുടെയും പാട്ടുകളുടെയും യുവജനോത്സവങ്ങളുടെയും മറ്റ് ഒരായിരം ബഹളങ്ങളുടെയും ഓര്മ്മകള് ഇരച്ചു കയറി വന്നിട്ട് എനിക്ക് ഇരിക്ക പൊറുതി കിട്ടുന്നില്ല... ഹഹ്ഹഹ് ...ഒടുക്കത്തെ സന്തോഷം....!! പത്താം ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുമ്പൊ, യുവജനോത്സവം കഴിഞ്ഞ് 'ബിയര്' അടിച്ചതിനു മാഷ് എന്നെ പൊക്കിയത് ഓര്മ്മയുണ്ടോ... അന്ന് എന്റെ ചെകിട്ടത് അടിച്ച അടി...എന്റമ്മോ... ഇപ്പൊഴും 'ബിയര്' അടിക്കുമ്പൊ ഓര്ക്കും..! ങാ... ഒരു വലിയ വിശേഷം ഉണ്ടായി മാഷെ... നമ്മുടെ ഗായത്രി വിവാഹം കഴിച്ചു... എന്നെയല്ല.. മാഷ്ടെ പ്രവചനം തെറ്റി... വേറൊരു 'മണകൊണാന്ജനെ'...!! എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എന്റെ താടി വളര്ന്നില്ല മാഷെ...!! അവള് സുഖമായിട്ടിരിക്കുന്നു.. ഇടയ്ക്ക് വിളിക്കാറുണ്ട്...
ഇനിയുമുണ്ട് ഒരുപാട് വിശേഷങ്ങള് പറയാന്.. നേരില് കാണുമ്പോള് പറയാം.. എന്റെ ഫോണ് നമ്പര് ഇതിലുണ്ട്..മാഷ് വിളിക്കണം...
ഫേസ് ബുക്കില് മാഷിനെ കാണാന് പറ്റുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിലോ ജാഗ്രത്തിലോ വിചാരിച്ചതല്ല...!!! മാഷ് നാട്ടില് വരുമ്പോള് 'എന്തായാലും/ എന്തായില്ലെങ്കിലും' നമ്മുക്ക് കാണണം!!!.... മാഷിന് അവിടെ സുഖവും സന്തോഷവും ആണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.. അതിലേറെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു...! ശേഷം നാട്ടില്!....
ഒരുപാടൊരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ മാഷ്ടെ സ്വന്തം,
ഭടന്, എലി, രാജാവ്, ഹോട്ടല് വേലക്കാരന്, രാവണന്, ഒതെല്ലോ...!!
(എത്ര എത്ര വേഷങ്ങള് അല്ലെ മാഷെ....!)
Thursday, May 27, 2010
കൂത്തരങ്ങ്...
ആയിരം നാവുകള് നീട്ടി നിവര്ത്തി നന്നെ നക്കിയറിഞ്ഞാലും,
പല്ലിന് ഇടയില് പെട്ടൊരു നാരിന് രുചിയോര്ത്താണിന്നെന് ദുഃഖം!
കണ്ടൊരു കാഴ്ചകളൊക്കെയുമിന്നെന് കണ്ണിന് കോണുകള് കാര്ന്നാലും
പിന്നെയും പിന്നെയും മറയുടെ ചെറിയൊരു ദ്വാരം തേടും ഈ മിഴികള്!
കൈരേഖകള് കുറുകെ പേരും പെരുമയും കെട്ടുപിണഞ്ഞാലും
അയ്യൊ! അയ്യൊ! ഇല്ലൊരു അരയടി മണ്ണും ഇന്നാ വെള്ളി വിളങ്ങും ചന്ദ്രികയില്!
ഈയൊരു നിമിഷം ആഴ്ചകള് താണ്ടി കാഴ്ചകളേറി ഭാവന ഭംഗിയില് പായുമ്പോള്,
മിന്നിയഹൊ, ഇടിമിന്നല്കണക്കെ നെഞ്ചിനകത്തൊരു നാദം, മണിനാദം!
ബാല്യം മിന്നി മറഞ്ഞു, ചെയ്തൊരു ചെയ്തികളെല്ലാം പൊങ്ങി നിവര്ന്നു
പാവകളാടിയ കൂത്തുകള് പോലെ തിരികള് തെളിക്കും തിരശീലകളില്!
പല്ലിന് ഇടയില് പെട്ടൊരു നാരിന് രുചിയോര്ത്താണിന്നെന് ദുഃഖം!
കണ്ടൊരു കാഴ്ചകളൊക്കെയുമിന്നെന് കണ്ണിന് കോണുകള് കാര്ന്നാലും
പിന്നെയും പിന്നെയും മറയുടെ ചെറിയൊരു ദ്വാരം തേടും ഈ മിഴികള്!
കൈരേഖകള് കുറുകെ പേരും പെരുമയും കെട്ടുപിണഞ്ഞാലും
അയ്യൊ! അയ്യൊ! ഇല്ലൊരു അരയടി മണ്ണും ഇന്നാ വെള്ളി വിളങ്ങും ചന്ദ്രികയില്!
ഈയൊരു നിമിഷം ആഴ്ചകള് താണ്ടി കാഴ്ചകളേറി ഭാവന ഭംഗിയില് പായുമ്പോള്,
മിന്നിയഹൊ, ഇടിമിന്നല്കണക്കെ നെഞ്ചിനകത്തൊരു നാദം, മണിനാദം!
ബാല്യം മിന്നി മറഞ്ഞു, ചെയ്തൊരു ചെയ്തികളെല്ലാം പൊങ്ങി നിവര്ന്നു
പാവകളാടിയ കൂത്തുകള് പോലെ തിരികള് തെളിക്കും തിരശീലകളില്!
Wednesday, May 26, 2010
*The dream*
A dense forest in dark is graciously lit by a full moon. At this hour of black all seems to be at rest, the birds, the animals, all those wild and tender, their breaths could be heard and their waking is just a small scream away. Somewhere the waters carefully gush ahead.
Amidst the woods, besides the bamboos breathe a gleaming pond bearing the full moon. The moon lustrously floats on her. An old tree wrapped with thick veins of lush green and wild flowers stands slanting witnessing the same old play of ages. At the edge of a lean branch hung to a thinnest strand of brown, lonely stands a fruit mellowed in pink, soaked in yellow and full of ripe. With strokes of moon on a face of shy, she looks down pondering her fall.
Suddenly eyes open for a black bird in the woods far away, to a rapid stroke of thought the bird unseen before shrugs her wings, lifts her neck and leaps ahead for the fly, swinging and swinging towards the call.
The fruit is ready. The pond is ready. The bird is coming.
The arriving waves of the wings could be heard. The old leaves quiver and waters gather ripples as the black bird without a glimmer of her eyes slips down to that lean branch. The fruit at the rim of the strand stays unmoved. Down and down and down the bird comes to her sit. At the moment of sitting but before the sit- the fruit falls!, leaving that old strand of brown the fruit begins her fall, tick to tick she falls unto her fall. She skids through the leaves, kisses the flowers and thrashes on to the awaiting rock splashing her yellow of joy and with that she bounces and plunges in to serene waters. Down she goes… in to the chasm… down she goes… annihilated in the abyss!
Eyes opened. I woke up.
{inspired from an anecdote}
Tuesday, May 25, 2010
അയാളുടെ കഥ...
ഒരു കഥ പറയാം. കഥ നടകുന്നത് ഏകദേശം പത്ത് വര്ഷം മുന്പാണ്. ഒരു ഡിസംബര് മാസമായിരുന്നു അത്, അയാളുടെ നാട്ടില് നല്ല മഴകാലം. ആ ശനിയാഴ്ച ജോലിക്കൊന്നും പോകാതെ മടി പിടിച്ചു വീട്ടിലിരിക്കുകയായിരുന്നു. കട്ടിലില് നിന്ന് എഴുന്നേല്ക്കാനേ തോന്നിയില്ല.
അയാള് ആലോചിച്ചു "ഒരു ചായ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്"...
പുറത്തു നല്ല മഴയാണ്...
"എത്ര നാളായി ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക്?"
ചായ ഉണ്ടാക്കാന് അയാള് എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോള് ആരോ വാതിലില് മുട്ടി. വാതില് തുറന്നപ്പോള് മഞ്ഞ റെയിന് കോട്ടില് പൊതിഞ്ഞ് , ഒരു വലിയ ബാഗുമായി അവള് നിന്നു. "സര്, ഞാന് ഇംപീരിയല് ക്രോക്കരീസില് നിന്ന് വരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഒരു പുതിയ 'റ്റി സെറ്റ്' പരിചയപ്പെടുത്താനായി...."
ഇന്ന് ഡിസംബര് പതിനെട്ട്. കുട്ടിയെ അമ്മയുടെ കൂടെ വിട്ടയയ്ക്കുവാന് ജഡ്ജി വിധി പറഞ്ഞു.
അയാള് ആലോചിച്ചു "ഒരു ചായ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്"...
പുറത്തു നല്ല മഴയാണ്...
"എത്ര നാളായി ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക്?"
ചായ ഉണ്ടാക്കാന് അയാള് എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോള് ആരോ വാതിലില് മുട്ടി. വാതില് തുറന്നപ്പോള് മഞ്ഞ റെയിന് കോട്ടില് പൊതിഞ്ഞ് , ഒരു വലിയ ബാഗുമായി അവള് നിന്നു. "സര്, ഞാന് ഇംപീരിയല് ക്രോക്കരീസില് നിന്ന് വരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഒരു പുതിയ 'റ്റി സെറ്റ്' പരിചയപ്പെടുത്താനായി...."
ഇന്ന് ഡിസംബര് പതിനെട്ട്. കുട്ടിയെ അമ്മയുടെ കൂടെ വിട്ടയയ്ക്കുവാന് ജഡ്ജി വിധി പറഞ്ഞു.
Monday, May 24, 2010
അവള്...
ഞാനിതിന്ന് ആരോട് പറയും, ഇത് പറയാതയും വയ്യല്ലൊ... ' വികൃതമെങ്കിലും ഈ കഥ പറയപ്പെടെണ്ടതെന്നു' എന്റെ ബുദ്ധി എന്നെ നിര്ബന്ധിക്കുന്നു...
അവളെ ഇത് എത്ര തവണ ഞാനെന്റെ സിരയില് ഭോഗിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...
എന്റെ ക്രൂരമായ രതി ഭാവനയിലേക്ക് ഞാന് അവളെ ഇത് എത്ര തവണ വലിച്ചിഴചിരിക്കുന്നു... അവളുടെ ആ ഒടുവിലത്തെ വേദനയില് ഞാന് സുഖിക്കുന്നു...
എന്നിട്ടും സ്വപ്നങ്ങളില് എന്തെ ഞാന് അവളെ പ്രണയിക്കുന്നു... അവളെ കാണാന് ഞാന് കൊതിക്കുന്നു.. അവളെയോര്ത്തു ഞാന് കരയുന്നു... അവളോടൊത്തു വിജന വീതികളിലൂടെ കൈകോര്ത്തു നടക്കുന്നു...
ഉണരുന്ന ഞാന് പാപിയാണ്.
അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെയും, നിറത്തെയും, മാംസങ്ങളെയും എനിക്ക് അടിമപെടുത്തണം... എന്റെ കുറവുകള് അത്രെയും അവളുടെ മേല് വിജയിക്കണം... ഈ പകല് വെളിച്ചത്തില് അവളോടുള്ള പ്രണയമെന്നൊരു സ്മരണ പോലും എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു. അവളോട് വെറുപ്പ് മാത്രമാണ്... അളവുകള് അറ്റ വെറുപ്പ്... വീണ്ടും സ്വപ്നങ്ങളുടെ രാത്രി ആവര്ത്തിക്കും...
ഈ രണ്ടു ലോകങ്ങളുടെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്ക്കിടയ്ക്ക്, ഞാന് ഏകനായി, ദുര്ബലനായി, ക്ഷീണിച്ച്.. ക്ഷീണിച്ച്... വികലത പൂണ്ട്... മരണവും കാത്ത്...
ഞാന് മറഞ്ഞ് പോകും. എന്നെ ചുറ്റുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അവള് ജീവിക്കും... ചില്ലകള് നീട്ടിയും, പൂക്കള് വിരിയിച്ചും, സുഗന്ധം പരത്തിയും, ഇലകള് കൊഴിച്ചും അവള് ജീവിക്കും... മറ്റൊരു ജീവനിലേക്ക് അവള് പടര്ന്ന് കയറും...
ഈശ്വരാ... നീയോളം ഈ പ്രാര്ത്ഥനയും അസത്യമാവരുതെ... വ്യര്ത്ഥമാവരുതെ..
തെല്ലും ഞാന് വെറുക്കാതിരിക്കട്ടെ... തെല്ലും ഞാന് പ്രണയിക്കാതിരിക്കട്ടെ...
സമസ്തവും ഞാന് മറന്നു പോകട്ടെ...
അവള് എന്ന എന്റെ ഭാവനയ്ക്ക് ഞാന് ആരോപിച്ച നിറങ്ങളത്രയും ഇന്ന് വിദൂരങ്ങളില് വിയോഗിക്കട്ടെ... അസത്യമായ ഈ രണ്ടു ലോകങ്ങളും അസത്യമെന്നോരാ ബോധം ഉണരട്ടെ... ഈശ്വരാ....
എഴുത്തിത് അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ഞാന് ഇറങ്ങട്ടെ. ഭയമെങ്കിലും സ്വപ്ന ജാഗ്രത്തുക്കളുടെ ഈ ലോകത്തിലേക്ക് ഞാന് ഇറങ്ങട്ടെ... പോകാതെ വയ്യല്ലൊ...
അവളെ ഇത് എത്ര തവണ ഞാനെന്റെ സിരയില് ഭോഗിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...
എന്റെ ക്രൂരമായ രതി ഭാവനയിലേക്ക് ഞാന് അവളെ ഇത് എത്ര തവണ വലിച്ചിഴചിരിക്കുന്നു... അവളുടെ ആ ഒടുവിലത്തെ വേദനയില് ഞാന് സുഖിക്കുന്നു...
എന്നിട്ടും സ്വപ്നങ്ങളില് എന്തെ ഞാന് അവളെ പ്രണയിക്കുന്നു... അവളെ കാണാന് ഞാന് കൊതിക്കുന്നു.. അവളെയോര്ത്തു ഞാന് കരയുന്നു... അവളോടൊത്തു വിജന വീതികളിലൂടെ കൈകോര്ത്തു നടക്കുന്നു...
ഉണരുന്ന ഞാന് പാപിയാണ്.
അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെയും, നിറത്തെയും, മാംസങ്ങളെയും എനിക്ക് അടിമപെടുത്തണം... എന്റെ കുറവുകള് അത്രെയും അവളുടെ മേല് വിജയിക്കണം... ഈ പകല് വെളിച്ചത്തില് അവളോടുള്ള പ്രണയമെന്നൊരു സ്മരണ പോലും എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു. അവളോട് വെറുപ്പ് മാത്രമാണ്... അളവുകള് അറ്റ വെറുപ്പ്... വീണ്ടും സ്വപ്നങ്ങളുടെ രാത്രി ആവര്ത്തിക്കും...
ഈ രണ്ടു ലോകങ്ങളുടെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്ക്കിടയ്ക്ക്, ഞാന് ഏകനായി, ദുര്ബലനായി, ക്ഷീണിച്ച്.. ക്ഷീണിച്ച്... വികലത പൂണ്ട്... മരണവും കാത്ത്...
ഞാന് മറഞ്ഞ് പോകും. എന്നെ ചുറ്റുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അവള് ജീവിക്കും... ചില്ലകള് നീട്ടിയും, പൂക്കള് വിരിയിച്ചും, സുഗന്ധം പരത്തിയും, ഇലകള് കൊഴിച്ചും അവള് ജീവിക്കും... മറ്റൊരു ജീവനിലേക്ക് അവള് പടര്ന്ന് കയറും...
ഈശ്വരാ... നീയോളം ഈ പ്രാര്ത്ഥനയും അസത്യമാവരുതെ... വ്യര്ത്ഥമാവരുതെ..
തെല്ലും ഞാന് വെറുക്കാതിരിക്കട്ടെ... തെല്ലും ഞാന് പ്രണയിക്കാതിരിക്കട്ടെ...
സമസ്തവും ഞാന് മറന്നു പോകട്ടെ...
അവള് എന്ന എന്റെ ഭാവനയ്ക്ക് ഞാന് ആരോപിച്ച നിറങ്ങളത്രയും ഇന്ന് വിദൂരങ്ങളില് വിയോഗിക്കട്ടെ... അസത്യമായ ഈ രണ്ടു ലോകങ്ങളും അസത്യമെന്നോരാ ബോധം ഉണരട്ടെ... ഈശ്വരാ....
എഴുത്തിത് അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ഞാന് ഇറങ്ങട്ടെ. ഭയമെങ്കിലും സ്വപ്ന ജാഗ്രത്തുക്കളുടെ ഈ ലോകത്തിലേക്ക് ഞാന് ഇറങ്ങട്ടെ... പോകാതെ വയ്യല്ലൊ...
Sunday, May 23, 2010
പറയൂ...
എനിക്കില്ലാത്ത കൂട്ടുകാരാ... നീ ഈ കഥയൊന്നു കേള്ക്കൂ...
ദുഃഖം.. എരിഞ്ഞു കത്തുന്ന ദുഃഖം... ഞാന് കണ്ട കാഴ്ചകളൊക്കെ നശിക്കുന്നു... ഇരുട്ടിത് മത്ത് പിടിക്കുന്നു... ബോധമോ മറയുന്നു.... സ്വത്ത്വം നശിക്കുന്നു.. മരണം അടുത്തിരിക്കുന്നു.
എനിക്കില്ലാത്ത കൂട്ടുകാരാ... പറയൂ... ഞാനും മറ്റൊരുവന്റെ കാഴ്ച്ചയോ?
ഈ ലോക വര്ണ്ണങ്ങള്- ഇവയോളം അഭംഗി ഇന്ന് മറ്റൊന്നുനുമെയില്ല... കണ്പോളകളില് ഭാരം.... കാഴ്ച്ചയോ ക്ഷയിച്ചു... കാഴ്ചകള് ഒന്നുമെ കാണാതെ കണ്ണുകള് തുറന്നിരിക്കുവാന് എന്റെ ഉള്ളം കൊതിക്കുന്നു...
കാതുകള് വിണ്ട് കീറിയിരിക്കിന്നു... ഭൂതകാലത്തെ ദുരിത ശ്രവണങ്ങള് എന്റെ സിരയില് ആര്ത്തലയടിക്കുന്നു... എനിക്ക് ഭയമാണ്... ഈ ദുഷിച്ച ഭൂമിയില് അതിലേറെ ദുര്ബലമായോരീ മനവുമായി വിഹരിക്കുകയാണ് ഞാന്...
വാക്കുകള് കുഴയുന്നു.. സ്വരമോ ഇത് വികൃതം...
അഭംഗി... എന്നിക്കിതെന്തൊരു അഭംഗി...
തലയ്ക്കുമീതെ ചുറ്റി പറക്കുന്ന കാക്കകള് എന്നോട് പറയും പോലെ...
"ഇത് ഞങ്ങളുടെ ഗാനം... ഇത് പാടാതെ വയ്യ.. നിന്നെ വരവേല്ക്കുക ഞങ്ങളുടെ നിയോഗമാണ്... അതില് തെല്ലോരിച്ച നമ്മള് ഇരുവര്ക്കുമിലെന്ന് അറിയുകിലും... ഈ സമയം... ഈ മരണം... ഇത് നിയമമാണ്... സ്വത്ത്വം വിസ്മരിച്ച ഏവനും ഇത് നിയമം..."
കൂട്ടുകാരാ... എന്നോട് പറയൂ... ഞാന് മറയും മുന്പേ എന്നോട് പറയൂ...
"ഞാന് പുല്കി പുണരുന്ന ഈ ജീവന്, ഇതിന്റെ രഹസ്യമെന്താണ്?"
ദുഃഖം.. എരിഞ്ഞു കത്തുന്ന ദുഃഖം... ഞാന് കണ്ട കാഴ്ചകളൊക്കെ നശിക്കുന്നു... ഇരുട്ടിത് മത്ത് പിടിക്കുന്നു... ബോധമോ മറയുന്നു.... സ്വത്ത്വം നശിക്കുന്നു.. മരണം അടുത്തിരിക്കുന്നു.
എനിക്കില്ലാത്ത കൂട്ടുകാരാ... പറയൂ... ഞാനും മറ്റൊരുവന്റെ കാഴ്ച്ചയോ?
ഈ ലോക വര്ണ്ണങ്ങള്- ഇവയോളം അഭംഗി ഇന്ന് മറ്റൊന്നുനുമെയില്ല... കണ്പോളകളില് ഭാരം.... കാഴ്ച്ചയോ ക്ഷയിച്ചു... കാഴ്ചകള് ഒന്നുമെ കാണാതെ കണ്ണുകള് തുറന്നിരിക്കുവാന് എന്റെ ഉള്ളം കൊതിക്കുന്നു...
കാതുകള് വിണ്ട് കീറിയിരിക്കിന്നു... ഭൂതകാലത്തെ ദുരിത ശ്രവണങ്ങള് എന്റെ സിരയില് ആര്ത്തലയടിക്കുന്നു... എനിക്ക് ഭയമാണ്... ഈ ദുഷിച്ച ഭൂമിയില് അതിലേറെ ദുര്ബലമായോരീ മനവുമായി വിഹരിക്കുകയാണ് ഞാന്...
വാക്കുകള് കുഴയുന്നു.. സ്വരമോ ഇത് വികൃതം...
അഭംഗി... എന്നിക്കിതെന്തൊരു അഭംഗി...
തലയ്ക്കുമീതെ ചുറ്റി പറക്കുന്ന കാക്കകള് എന്നോട് പറയും പോലെ...
"ഇത് ഞങ്ങളുടെ ഗാനം... ഇത് പാടാതെ വയ്യ.. നിന്നെ വരവേല്ക്കുക ഞങ്ങളുടെ നിയോഗമാണ്... അതില് തെല്ലോരിച്ച നമ്മള് ഇരുവര്ക്കുമിലെന്ന് അറിയുകിലും... ഈ സമയം... ഈ മരണം... ഇത് നിയമമാണ്... സ്വത്ത്വം വിസ്മരിച്ച ഏവനും ഇത് നിയമം..."
കൂട്ടുകാരാ... എന്നോട് പറയൂ... ഞാന് മറയും മുന്പേ എന്നോട് പറയൂ...
"ഞാന് പുല്കി പുണരുന്ന ഈ ജീവന്, ഇതിന്റെ രഹസ്യമെന്താണ്?"
Its raining!
May the gods shy away,
may the rains dance in sway,
let me see her sleep,
let me wipe her lips,
for we are wet in love!
may the rains dance in sway,
let me see her sleep,
let me wipe her lips,
for we are wet in love!
നിങ്ങള് അറിയുവാന് !
കരയുകയാണോ നിങ്ങള് വിഡ്ഢികളെ !
എന് ചുറ്റുമിരുന്നാര്ത്തലറുകയണോ നിങ്ങള് വിഡ്ഢികളെ!
സ്വാര്തതയാര്ന്നൊരു പല മമതകള് ഓര്തിത് നിങ്ങള് കരയുമ്പോള്,
പൊഴിയുനീല തെല്ലൊരു കണ്ണീര് നിങ്ങളെ ഓര്തെന് മനധാരില്
ജഡവും അതൊത്തീകര്മ്മവും ഒഴിയുംപോലൊരു
സുഖമോ നിങ്ങള് അറിയുനീല
എനോടോത്തൊരു സ്മരണകള് ഓര്തിത്
സമയം കളയരുതേ നിങ്ങള്,
പോവുക പോവുക ! നിങ്ങള് കരയാതെ
പോവുക പോവുക ! നിങ്ങള് ചെറു ചിരിയോടെ
ഇനി ഇല്ലൊരു ബന്ധം ഈയൊരു ഭൂവില് നമ്മള് തമ്മില് ഒരു നാളും!
പെറ്റൊരു വയറില് നിന്നൊരു കണ്ണീര് വന്നെന് ചത്തൊരു കവിളില് വീഴുമ്പോള്,
ചത്തഴുതെങ്കിലും ചെറിയൊരു വേദന എന് പുക്കിളില് ഞാനിത് പേറുന്നു..
പറയട്ടെ, ഞാനെന് അമ്മയോടരുളട്ടെ,
അരുതരുതീ കണ്ണീര് വാര്തിതു കരയരുതെ..
അറിവിന് ഒഴിവില്, നാട്ട്യമെടുക്കും, അലറികരയും, ഈയൊരു വിഡ്ഢികളെപ്പോല്,
നീയും കരയുകയാണോ? നീയും കരുതുകയാണോ ഗുരുനാതെ
നിന്നുടെ മുന്നില് പൂവുകള് പൂകി പെട്ടിയില് പെട്ടൊരു ജഡമൊ ഞാനെന്ന്?
അരുതരുതീ കണ്ണീര് വാര്തിതു കരയരുതെ...
നിന്നുടെ മകനാം ഞാനോയിന്നിത് നിന്നുടെ ഉടലില് ചേരുന്നു !
എന് ചുറ്റുമിരുന്നാര്ത്തലറുകയണോ നിങ്ങള് വിഡ്ഢികളെ!
സ്വാര്തതയാര്ന്നൊരു പല മമതകള് ഓര്തിത് നിങ്ങള് കരയുമ്പോള്,
പൊഴിയുനീല തെല്ലൊരു കണ്ണീര് നിങ്ങളെ ഓര്തെന് മനധാരില്
ജഡവും അതൊത്തീകര്മ്മവും ഒഴിയുംപോലൊരു
സുഖമോ നിങ്ങള് അറിയുനീല
എനോടോത്തൊരു സ്മരണകള് ഓര്തിത്
സമയം കളയരുതേ നിങ്ങള്,
പോവുക പോവുക ! നിങ്ങള് കരയാതെ
പോവുക പോവുക ! നിങ്ങള് ചെറു ചിരിയോടെ
ഇനി ഇല്ലൊരു ബന്ധം ഈയൊരു ഭൂവില് നമ്മള് തമ്മില് ഒരു നാളും!
പെറ്റൊരു വയറില് നിന്നൊരു കണ്ണീര് വന്നെന് ചത്തൊരു കവിളില് വീഴുമ്പോള്,
ചത്തഴുതെങ്കിലും ചെറിയൊരു വേദന എന് പുക്കിളില് ഞാനിത് പേറുന്നു..
പറയട്ടെ, ഞാനെന് അമ്മയോടരുളട്ടെ,
അരുതരുതീ കണ്ണീര് വാര്തിതു കരയരുതെ..
അറിവിന് ഒഴിവില്, നാട്ട്യമെടുക്കും, അലറികരയും, ഈയൊരു വിഡ്ഢികളെപ്പോല്,
നീയും കരയുകയാണോ? നീയും കരുതുകയാണോ ഗുരുനാതെ
നിന്നുടെ മുന്നില് പൂവുകള് പൂകി പെട്ടിയില് പെട്ടൊരു ജഡമൊ ഞാനെന്ന്?
അരുതരുതീ കണ്ണീര് വാര്തിതു കരയരുതെ...
നിന്നുടെ മകനാം ഞാനോയിന്നിത് നിന്നുടെ ഉടലില് ചേരുന്നു !
Saturday, May 22, 2010
A mem·oir.
Like the unsung folks,
I am to leave.
Unknown are the gates to open.
Unknown are the worlds to wander.
Now in the odour of the earth,
i see me go...
I am to leave.
Unknown are the gates to open.
Unknown are the worlds to wander.
Now in the odour of the earth,
i see me go...
Wednesday, May 19, 2010
how she came...
i invited,
she refused.
I persisted,
she refused.
I imagined,
then she came down,
down with all her prow-ess.
Now in fear i die this death,
before the times have reached their due!
Monday, May 17, 2010
The last wail...
Which god will hear me?
Which master will steer me?
Which mother will touch me?
Clouds gathering clouds
Seas beneath seas
I cry for tears.
To which child have I sold my heart?
For what price have I earned my thought?
Weaving them a pompous wizard,
Declare the seen - bonafide.
Calling the juggler a juggler, I wrestle
But feeble a player I am in the alluring.
Unto which grief is this wail?
Which shore is in waiting?
Tell me you little girl.
Agitating is your play of seeming gay
Churning life to the hidden wrath.
Unveil, unveil, unveil - you little girl.
Many a Decembers have passed,
But dream after dream
Sun after sun
With roaring fury you chase
Only to be left unbitten.
How unworthy a prey I am!
Which song will I resonate?
Which poem will I carve?
For the yesterday has repeated.
Gasped have I a lot,
In fear of your hunt.
But inspiring scars untouched.
Oh! You little world -tear me apart,
Demolish such for the fear unfathomable!
You seen, wipe out your twin unseen.
For ages she has grown in my womb.
Eyes wicked, breasts sunk, words sore,
A thirsty witch she is as you are.
Forgive me not for I am under her spell.
Forgive me not for today we look alike.
Give me fame to zenith,
Give me my neighbours’ treasure,
Give me lustrous women to wolf,
Let me perish in this yearning abyss.
Whip, spit and mock but hear not my cry.
Thrust that cross and no shoulders to share.
Let blood ooze from every pore of mine
No mother of all my lives shall come to wipe.
Crown me those thorns, no heavens shall open,
For I have forgotten that I am the son of God.
In this paradise of thought I need no days
Bestow upon me that inevitable
Let thy yen for that deepen my lord!
Why chase this mirage for long?
See not my fear, grant me death.
Let thy yen for that deepen my lord!
Now that I wait for that hour,
Spare me from wine for I might sway.
Spare me from knowledge, I might think.
Spare me from love, I might fear.
Take me not to heavens, not to worlds unknown.
Take me forever unto you. Unto you.
Hither and thither I ran insane.
A ravenous beast in search of flesh
Ages away is my blissful home.
Ages away are my masters’ feet.
Here I return though dark it seems.
Hold me. I know no way, Father.
Which master will steer me?
Which mother will touch me?
Clouds gathering clouds
Seas beneath seas
I cry for tears.
To which child have I sold my heart?
For what price have I earned my thought?
Weaving them a pompous wizard,
Declare the seen - bonafide.
Calling the juggler a juggler, I wrestle
But feeble a player I am in the alluring.
Unto which grief is this wail?
Which shore is in waiting?
Tell me you little girl.
Agitating is your play of seeming gay
Churning life to the hidden wrath.
Unveil, unveil, unveil - you little girl.
Many a Decembers have passed,
But dream after dream
Sun after sun
With roaring fury you chase
Only to be left unbitten.
How unworthy a prey I am!
Which song will I resonate?
Which poem will I carve?
For the yesterday has repeated.
Gasped have I a lot,
In fear of your hunt.
But inspiring scars untouched.
Oh! You little world -tear me apart,
Demolish such for the fear unfathomable!
You seen, wipe out your twin unseen.
For ages she has grown in my womb.
Eyes wicked, breasts sunk, words sore,
A thirsty witch she is as you are.
Forgive me not for I am under her spell.
Forgive me not for today we look alike.
Give me fame to zenith,
Give me my neighbours’ treasure,
Give me lustrous women to wolf,
Let me perish in this yearning abyss.
Whip, spit and mock but hear not my cry.
Thrust that cross and no shoulders to share.
Let blood ooze from every pore of mine
No mother of all my lives shall come to wipe.
Crown me those thorns, no heavens shall open,
For I have forgotten that I am the son of God.
In this paradise of thought I need no days
Bestow upon me that inevitable
Let thy yen for that deepen my lord!
Why chase this mirage for long?
See not my fear, grant me death.
Let thy yen for that deepen my lord!
Now that I wait for that hour,
Spare me from wine for I might sway.
Spare me from knowledge, I might think.
Spare me from love, I might fear.
Take me not to heavens, not to worlds unknown.
Take me forever unto you. Unto you.
Hither and thither I ran insane.
A ravenous beast in search of flesh
Ages away is my blissful home.
Ages away are my masters’ feet.
Here I return though dark it seems.
Hold me. I know no way, Father.
Saturday, May 15, 2010
the story of the story!!
A story – no story
My name is story. It is neither a quest nor a revelation; it’s moreover a need of the hour, a need to write. No story is more interesting than this, no plot is as abstract as this and none do I know with whom I have acquainted so much- me myself (if I am to break the ‘myself’ to ‘my self’, I have no stories to talk about it). There is nothing outside which I don’t see in me and there is nothing in me which I don’t witness outside. Often I have heard people saying as often as I have said it “you know what, the world outside is so full of injustice… hypocrisy... Happiness… pleasure…blah blah” “sometimes inside me I feel like a big volcano erupting!!” – Inside what? Outside what? I have often wondered (head tilted at 45 degrees with perpendicular fingers to support it) what this game of ‘inside’ and ‘outside’ is. My thoughts or the mind I possess is a miniature of the world I see or perceive if not the big picture itself. That’s it… I suppose that’s the word- ‘perceive’ or ‘perception’- may be… may be that makes the difference. It may be this difference in perception which makes every Tom, dick and Harry what they blindly believe they are. Distinct or unique as they say.
And hence Tom says “I think she is a hot… I mean beautiful”
Dick “you mean her? That flat butted lean crap!”
Harry “what I felt from her body language is she is carrying a lot of pain inside…some family stuff or else her right hand wouldn’t have gone back when the left went ahead”
Dick “Phew! May be she is carrying a baby… but definitely not a family inside...Ha...Ha...”
So these are the people who are stories by themselves, who tell stories and who listen to stories. At this juncture comes in a man of no names like an obnoxious weed among the lot and declares “she doesn’t exist at all… she is your perceived imagination! She is not there as you see her”. So now what crap is that? Where can one among the elite group of Tom, Dick and Harry relate to that nonsense? From this it’s vivid that the arena is well set for the stories and the game has to be played, passed, targeted and received among these relative ideas. Here if a goal keeper happens to witness the football coming, the ball passing him and thrashing on to the nets, he is not applauded for the potential haiku baby in him but is chucked out of the team! At the most people can tolerate a ‘Higgwita’ kind of saving a goal but never this. Here I ‘perceive’ that a story lives and dies on a relative string of those seen, heard, smelt, tasted, felt, argued, understood or at the most imagined. This is the story of ‘story’ which my grand mother didn’t say to me. A tale like me has umpteen possibilities as is the permutations and combinations from the string but something is always missing… something is always in search… out of reach… that unreadable… may be it is that fourth man of no names… may be it is that poetic goal keeper!
Subscribe to:
Posts (Atom)